Ignacy Łupiński

(1842-1924)

uczestnik powstania styczniowego


   Urodzony 16 XI 1842 roku w Buszewie koło Łomży, jako syn Wincentego i Katarzyny z Jaczyńskich /?/, były obywatel ziemski. Ukończył gimnazjum w Łomży. W powstaniu styczniowym walczył w oddziale Józefa Konstantego Ramotowskiego Wawra w bitwach pod Białaszewem, Suchowolą, Kadyszem, Sejnami, Gruszkami, Kozim Rynkiem, Sieburczynem i w innych. Po rozbiciu partii wstąpił do Szwadronu Jazdy Augustowskiej w stopniu podporucznika. W jednej z utarczek dostał się do niewoli. Więziony w Kalwarii i Suwałkach. 26.XI.1865 roku odprawiony na zesłanie do Tobolska, gdzie przebywał 7 lat.
   Po powrocie z zesłania, zawarł w 1878 roku związek małżeński z Stanisławą Apoznańską, córką właściciela majątku Gąsiorowo nad Bugiem, którego dzierżawcą był ojciec Ignacego. Młodzi zamieszkali w należącym do Apoznańskich majątku Wszebory. W 1881 roku przyszła na świat córka Maria, a w 1884 Irena. W 1887 roku Ignacy Łupiński owdowiał. Wielkie oparcie w wychowaniu córek znalazł w osobach sióstr – Kornelii i Józefy. Około 1910 roku Łupiński sprzedał Wszebory i przeniósł się do sióstr do Małkini. Często jednak mieszkał u córek w Warszawie. Według spisów weteranów , w latach 20-tych mieszkał w Warszawie.
   W 1919 zweryfikowany jako oficer weteran, pod numerem porządkowym 1319/1920. W 1921 roku odznaczony Krzyżem VM 5 klasy.
   Ignacy Łupiński zmarł 22 XI 1924 roku w Małkini. Pochowany został na Powązkach w kw. 36.

Wykorzystane materiały:
- Jerzy Maliszewski, "Sybiracy, zesłani i internowani za udział w powstaniu styczniowym".
- Dodatek do „Dziennika Personalnego” Nr 10/1920.
- „Kurier Warszawski” Nr 330, 335/1924.
- „Rocznik Wojskowy” 1923.
- „Żołnierz Polski” Nr 52/1921.
- Informacje i fotografia od p. Ewy Bohusz – Rubaszewskiej z Warszawy.