lesniewicz wiktorWiktor Leśniewicz

(1882-1939)

inspektor szkolny pow. szczuczyńskiego w okresie X 1930 - XII 1933

   Ur. 7 XI 1882 r. w Kłecku (powiat Gniezno) w rodzinie Wawrzyńca i Bronisławy z Rembowskich. Ukończył seminarium nauczycielskie w Kcyni, zaś w 1902 r. zdał maturę. W 1904 r. Wiktor Leśniewicz rozpoczął pracę w szkole początkowej we wsi Skoraszewice w powiecie Gostynińskim. Od 27 IX 1915 r. do 30 VI 1916 r. odbył zasadniczą służbę wojskową w armii niemieckiej. Po jej zakończeniu powrócił do zawodu nauczyciela, a wkrótce objął posadę dyrektora szkoły w Skoraszewicach. Był jednym z dziesięciu nauczycieli powiatu gostyńskiego, którzy jesienią 1918 r. założyli w Gostyniu Towarzystwo Pedagogiczne, w którego Zarządzie zasiadł. Głównym celem zrzeszenia było przywrócenie do polskich szkół języka polskiego.

   Po wybuchu Powstania Wielkopolskiego na początku 1919 r. zorganizował grupę składającą się z mieszkańców Skoraszewic, która wzięła udział w bitwie o Miejską Górkę. Z jego inicjatywy uruchomiono także w budynku szkolnym w Skoraszewicach obszerny lazaret polowy, którego intendentem został. Po przejęciu przez Polaków władzy w powiecie w 1919 r. został naczelnikiem Straży Ludowej.
   Wiosną 1920 r. opuścił Skoraszewice, co było związane z otrzymaną nominacją na zastępcę powiatowego inspektora szkolnego w Kartuzach na Pomorzu. W czerwcu 1920 r. został mianowany inspektorem obwodu sulęcińskiego w Kartuzach, zaś 1 IX 1920 r. otrzymał posadę inspektora oświaty na powiat Toruń wieś z siedzibą w Chełmży. Funkcje tę piastował aż do jesieni 1930 r., kiedy to przeniesiony został na stanowisko inspektora szkolnego na teren powiatu szczuczyńskiego. Podczas pełnienia tej funkcji angażował się w działalność społeczną m.in. w Powiatowym Komitecie Pomocy Ofiarom Powodzi. Z końcem 1933 r. został przeniesiony w stan spoczynku i powrócił do Chełmży.
   Przez cały okres pracy zawodowej w Chełmży brał czynny udział w życiu społecznym. Należał m.in. do Polskiego Związku Zachodniego, Związku Ludowo-Narodowego i oraz Związku Nauczycielstwa Polskiego. Pełnił także funkcje radnego, a następnie wiceburmistrza. Na tym stanowisku zastał go wybuch II wojny światowej.
   Po opanowaniu Chełmży przez Niemców został w dniu 17 X 1939 r. wezwany do stawienia się na dworcu kolejowym, gdzie został aresztowany z grupą 70 innych osób, przewieziony do Torunia i uwięziony w Forcie VII. Uznany za osobę szczególnie niebezpieczną dla Niemiec hitlerowskich, po brutalnym przesłuchaniu został rozstrzelany kilka dni później w lesie na Barbarce.

Był żonaty z Emilią Kazimierą Gęsikową, z która posiadał czworo dzieci: Wiktora (ur. 1906r.), Ryszarda (ur. 1909r.), Rufina (ur. 1911r.) i Barbarę (ur. 1922r.).

Za udział w Powstaniu Wielkopolskim i działalność społeczną został odznaczony m.in. Krzyżem Powstania Wielkopolskiego, Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości.

Biogram opracowano głownie w oparciu o informacje ze „Słownika biograficznego Chełmży i okolic”, cz. 3. autorstwa Marcina Seroczyńskiego, który został nam udostępniony przez Towarzystwo Przyjaciół Chełmży. Fotografia ze zbiorów Dariusza Mellera także została nam udostępniona przez to Towarzystwo. Serdecznie dziękujemy.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież