1924 - Powstanie gmachu Domu Parafialnego


   Decyzję o jego powstaniu, dla podniesienia poziomu kulturalno-oświatowego wśród parafjan, podjęli już w 1921 r. członkowie Dozoru Kościelnego, w składzie: ks. Józef Butanowicz, Szczepan Bielawski, Józef Przekopowski, Aleksander Grochowski, Andrzej Kumkowski, Konstanty Antosiewicz. Powstał on na placu, będącym darowizną właściciela folwarku Józefa Pawłowskiego, głównie ze środków ks. Józefa Butanowicza.
   Tuż po otwarciu gmach ten opisywany był w następujący sposób: Jest to budynek o dwóch frontach, piętrowy, z suterenami i facjatami. Plan pomyślany wybornie: na parterze frontowy lokal przeznaczony na gospodę chrześcijańską, w suterenach urządzone są piekarnie, boczna ubikacja na sklepy, na piętrze mieści się duża sala ze sceną i pomieszczeniem dla maszyny pod kino, szatnia, bufet, poczekalnia, duża ilość pokoi przeznaczonych jest dla instytucji, już to dla obsługującego personelu lub do prywatnego wynajęcia, oświetlenie ma być własne (...) W tym oto domu parafjalnym postarał się ks. prałat o urządzenie olbrzymiej sali, jaką niejedno większe miasto pochlubić się nie może. Sala ta pomieścić może do pięciuset siedzących osób, posiada piękne loże, galerję i scenę o ślicznej dekoracji. Jest to dziś u nas miejsce stałych większych zebrań parafjalnych i miejskich, miejsce odczytów, akademii i uroczystości narodowych spełnia ona rolę siewcy kultury religijno-narodowej. Jest ona też miejscem rozrywek i zabaw godziwych, często na cele dobroczynne.
   Jeszcze w tym samym roku w gmachu Domu Parafialnego ks. Józef Butanowicz uruchomił kino nieme "Apollo".